zaterdag 1 december 2012

Electrabel Nights (2)

Zes jaar geleden wijdde ik een van mijn eerste blogjes aan Electrabel Nights, het lekker kneuterige lichtjesfeest op de Grote Markt in Brussel. De burgemeester moet hebben gedacht dat het tijd was voor een beetje modernisering. Natuurlijk weer een kerstboom, met muziek en lichtjes, maar deze keer een speciale. Het was de conservatieve Belg allemaal wat te modern geloof ik. 'Geen boom? Geen echte kerstboom? Maar allé manneke, dah ga toch nie!' De Grote Markt was te klein. De echt gefrustreerde types meenden zelfs dat de fundamentele moslim achter deze aanslag op tradities zat. Er broeit iets in Brussel.















In Guyana hebben we geen Electrabel Nights. We hebben GPL Nights. GPL is Guyana Power and Light, het lokale staatsbedrijf dat ons van electriciteit voorziet. December is voor GPL een lastige maand. Het is regentijd. Een stevige bui of flinke bries en verrotte electriciteitsmasten vallen om of verouderde transformators verzuipen. En dan wordt digitale menno dus voor een avondje weer analoge menno. Afgelopen weekeinde leidde het achterstallige onderhoud juist tot opeens een te flinke stroomstoot. Bij de buren ging de TV kapot, bij ons verruilde de broodrooster het tijdelijke voor het eeuwige. Bovendien moeten we een flink aantal lampen vervangen. Maar Diplomaten Menno moet niet zo zeuren. De gemiddelde Guyanees heeft geen broodrooster. En bovendien, als GPL een stroomloze nacht afkondigt, snort in zijn achtertuin een generator.


maandag 26 november 2012

Dat had je gedacht!

Meer dan een half jaar heb ik niet geblogd, en de wereld draaide gewoon door. Vrijwel niemand liet weten mijn blogjes te missen. Maar velen deden het natuurlijk. Ze zeiden het niet, maar ze dachten het wel: het zal toch wel goed gaan met Digitale Menno? Jawel hoor, maak je niet ongerust. Ik had het (meestal) prima naar mijn zin. Hier bijvoorbeeld, vorige maand, aan een strand in Panama.

zondag 25 november 2012

Onwerkelijk en onbereikbaar

Toen ik een jaar of 15 was, hoorde ik over Teatro Amazonas. Een operagebouw in Manaus, mooier dan dat van Wenen en Parijs, middenin het oerwoud. Het klonk onwerkelijk en onbereikbaar. Maar het staat er echt, en ik ben er geweest.

Toen de opera werd gebouwd, eind negentiende eeuw, was Manaus een modderig armoedig stadje. Het theater werd niet gebouwd omdat de indianen nou van die opera-liefhebbers waren, maar omdat het geld de lokale rubberbaronnen tegen de plinten aan klotste. Het schoot ze in de bol. Manaus moest het centrum van de beschaving worden.


Tegenwoordig is Manaus een miljoenenstad. Rubber komt er al lang niet meer vandaan. En een centrum van beschaving kan ik het niet noemen. Het is een tamelijk ruige industriestad aan de Amazone rivier. Maar Manaus is ook de uitvalbasis voor ecotourisme in het oerwoud. We sliepen dus in een hangmat in het bos en vingen krokodillen.