Blauwe maandag

Als Dr Cliff Arnall gelijk had gehad, dan was vandaag mijn meest deerniswekkende dag van het jaar geworden. Hij rekende het in 2005 uit. Met een formule met daarin de buitentemperatuur en het aantal uren zonneschijn, de tijd die is verstreken sinds die heerlijke kerstvakantie en de eeuwigheid die de paashaas en de lente nog op zich laten wachten. Arnall deed dat niet, maar tel daar nog de vooruitzichten rond dat verdomde virus bij, vermenigvuldig dat met de positie van mijn voetbalclub op de ranglijst en deel het op de dreiging door de Boogaloo-bois en je zit op de derde maandag van januari in een diepe depressie. Maar Dr Arnall had gerekend buiten het enorme stuk appeltaart in mijn koelkast dat nog over was van het feestje van gister. Topdag!

Fijn

Zo fijn! Er lag gisteren een kaartje van mijn nichtjes in de bus. Zomaar. Niet vanwege nieuwjaar. Niet omdat ik jarig of ziek ben. Ze zijn niet op vakantie. Wellicht zochten ze een aanleiding om hun nieuwe stempelkussen uit te proberen of vond hun pappa of mamma het een mooie manier om de dames (5 en 7 jaar oud) even aan het werk te zetten. 

Wat geldt voor je eigen kinderen, geldt ook voor nichtjes. Het zijn de leukste, mooiste en slimste nichtjes van de hele wereld. Ze schreven "We hopen dat je het fijn hebt!". Wat een geweldige zin. Ik schrijf zelf op een kaart meestal dat het goed met mezelf gaat. Dat de zon schijnt, dat ik al veel heb gezien van het land of dat het eten er zo lekker en voordelig is. Ik zou denken dat egocentrisme bij jonge kinderen nog iets sterker is ontwikkeld dan bij mannen van middelbare leeftijd. Maar nee, de kaart gaat over mij, niet over hen. En mijn nichtjes vragen bovendien niet of ik ben gevallen in de sneeuw, of mijn nieuwe computer het nog goed doet. Ze vragen niet naar iets praktisch. Ze spreken de hoop uit dat ik het fijn heb, ze weten nu al door te dringen tot waar het echt om gaat. Ik heb de allerfijnste nichtjes!

G.I. Joe

Op 18 oktober 1943 belegerden Britse soldaten een Italiaans dorpje waar nazi's zich schuil hielden. Eigenlijk hadden ze in de heuvels zullen wachten todat Britse luchttroepen het dorpje in de as zouden leggen. Maar de Duitsers bleken watjes. Het dorp was in een vloek en een zucht ingenomen door de Britse soldaten. Hoe vertel je dan snel je makkers op de vliegbasis dat bombarderen niet meer nodig is, of nog erger, dat ze op het punt staan hun medestrijders om te leggen? Dan stuur je een duif. Hij legde de 32 kilometer terug naar het vliegveld in een verbluffende 20 minuten af, met het bericht aan zijn poot dat de vliegtuigen aan de grond moesten blijven. Net op tijd was ie. Elke keer dat dit heldenepos wordt verteld, neemt het aantal geredde Britse levens toe. De teller staat inmiddels op 1000. Het beestje, van Amerikaanse origine, heette G.I. Joe en kreeg terug in London de Dickin Medal, de hoogste onderscheiding die er bestaat (voor dieren). Met zo'n medialle vliegen lijkt me lastig. Ze zullen 'm wel een, wellicht verguld, ere-ringetje hebben gegeven. 

Deze week kreeg de Amerikaanse duif Joe aandacht in alle serieuze kranten ter wereld. De duif werd 15.000 kilometer van huis, ernstig verzwakt, opgevangen door een stel in Melbourne. Toen de enorme vliegprestatie de lokale autoriteiten ter ore kwam, werd er geen medaille uitgeloofd. Hij kwam uit een land met code rood. Bovendien hebben ze in Australië een broertje dood aan vreemdelingen. De duif moest niet in zelfisolatie, hij moest niet door de teststraat, de Doif moest tot. Jaarlijks worden er wereldwijd 60 miljard (!) onschuldige kippen vermoord, maar met de aanstaande dood van duif Joe raakten internationaal de gemoederen zeer verhit. Op Twitter werd de oorlog verklaard. De autoriteiten verzonnen een list om uit de impasse te komen. Fake ringetje. Duif Joe bleek een Australische sierduif. Geen heldenduif, geen medaille, maar nou vooruit, hij mag blijven leven.