St Cuthbert's Mission

Gister heb ik met een stel vrienden een bezoek gebracht aan St Cuthbert's Mission, het Indianendorp van de Pakuri. Mijn vaste lezers weten dat ik daar al eens eerder was. Deze keer niet per boot, maar met bus en in de laadback van een pick-up (met een normale auto is het dorp in de regentijd niet te bereiken). We hebben er vooral lekker gezwommen in de Mahaica rivier, maar we hebben ook met dorpelingen gesproken. Bijvoorbeeld met de lokale verpleegkundige. Ze is 24 uur per dag, 7 dagen per week de enige gezondheidswerker in het dorp. Een dokter zou eens per maand het dorp aan moeten doen, maar daar schijnt de regering geen geld voor te hebben. In het gezondheidscentrumpje is slechts een paar uur per dag elektriciteit, om van beschikbaarheid van medicijnen en hulpmiddelen maar te zwijgen. Voor de functie van assistent van de verpleegkundige bestaat sinds 1999 een vacature. Geld ontbreekt om 'm te vervullen. Het zet de discussies over kwaliteit van zorg in Nederland in een toch iets ander daglicht.

Winkelbureaucratie

In de middagpauze heb ik een emmer gekocht. In de winkel was ik de enige klant. Een van de vier verkoper vertelde me dat ik de emmer links achterin de winkel moest gaan betalen. Ik gaf een dame achter glas het equivalent van zo'n vier euro. Ik kreeg twee kassabonnen. Op beide bonnen kwam een stempel 'PAID', en de handtekening van de kassier. De eerder genoemde verkoper nam me één van beide bonnen af en voorzag de andere van de stempel 'DELIVERED' en opnieuw een handtekening. Met emmer en kassabon verliet ik de zaak. Bij de uitgang voorzag de man van de beveiliging mijn bon opnieuw van een stempel. Deze keer met de tekst 'SECURITY CHECKED'. Ik kan nu met een gerust hart zeggen dat de emmer van mij is.

Spookverhalen

Het is er vreselijk, zeiden een stel vrienden en collega's. Er lopen ratten en kakkerlakken. Het stinkt er, en je moet er op houten banken zitten. En dus ging ik er niet naartoe. Totdat ik me begon te realiseren dat geen van mijn vrienden en collega's ooit in de Astor was geweest. Het is de enige bioscoop van Guyana. Alle spookverhalen waren gebaseerd op verhalen van anderen, die het weer van anderen gehoord hadden. Het bleek inderdaad lariekoek. OK, het is allemaal een beetje vervallen. En de geluidskwaliteit is niet al te best, maar de stoelen zijn best aardig, het beeld is prima, en het is er bovenal schoon. Dus geen ratten, geen kakkerlakken, geen stank, geen houten banken. Wel een vreselijk slechte film. Na drie kwartier zijn we weer vertrokken. Maar we komen er dus terug.