maandag 21 mei 2018

Voorbij de midlifecrisis

In België is de loonbelasting voor de werknemer hoog. Maar het is de werkgever toegestaan het personeel belastingvrije douceurtjes toe te stoppen. Een belastingvrije tegemoetkoming in de arbeidskosten, riante woon-werk vergoeding, lunchbonnen en ecocheques. Ik kocht met die cheques al eens een nieuwe energiezuinige koelkast en een grasmaaier. Maar de bestedingsmogelijkheden zijn beperkt. En deze zomer loopt de houdbaarheid van een stapel van die cheques af. Waar snel effe €250 aan uitgeven? Mijn midlifecrisis bood uitkomst. Ik had een plotselinge doch vurige wens een racefiets aan te schaffen. Flink aan mijn aftakelende lichaam werken in zo'n strak pakkie. Daar mag je die cheques ook voor gebruiken. Tijd om me in die handel te verdiepen heb ik eigenlijk niet. Ik ben bijna elk weekend op pad. Deze week naar Zeist. Vrijdag met de trein naar Keulen. Eind van de maand naar Parijs. En toen las ik dat je die cheques ook aan treinkaartjes kan besteden. Geen nood meer aan een racefiets. Midlifecrisis voorbij.




woensdag 16 mei 2018

Seizoensopening



Ik ga bijna dagelijks te voet van en naar kantoor. Dat wandelingetje duurt een half uurtje en leidt me door een park. Een open plek in dat park wordt ’s zomers omgetoverd tot een aangenaam terras. Vanavond was het voor het eerst dit jaar open. Eigenlijk was het helemaal geen terrasweer. Maar ik bestelde er toch een glas bier, om de seizoensopening te vieren. Er zaten verrassend veel andere Brusselaars die er net zo over gedacht moeten hebben als ik. Wat is het fijn om onderweg naar huis in je eigen park op een terras de krant te lezen en een glas te drinken, zelfs als het daar eigenlijk nog te koud en te winderig voor is.

zaterdag 21 april 2018

Hypochondrie en de verloren taalstrijd


Er valt prima mee te leven, totdat je ziek wordt. Afgelopen week was het voor deze hypochonder effe flink afzien. Bonkende hoofdpijn vanaf woensdagavond. Zelfs een overdosis paracetamol kalmeerde de schreeuwende hersentumor in mijn achterhoofd niet. Donderdag zou ik eigenlijk afreizen naar een discussiemiddag in Den Haag over kostenbeheersing in de Nederlandse gezondheidszorg. Ging dus niet door. In tegendeel, op vrijdagochtend droeg ik bij aan oplopende (zij het Belgische) zorgkosten door een bezoek aan mijn huisarts, mijn Nederlandstalige huisarts. Dat was een prettig bezoek. Hij nam zijn tijd. Ik had bovendien, minstens zo belangrijk, geen hersenvliesontsteking of embolie, maar een simpele voorhoofdsholteontsteking. De ergste pijn was eigenlijk onmiddellijk verdwenen. Maandag kan ik weer aan het werk.

Tweetalig Brussel is niet dicht bezaaid met huisartsen die de Nederlandse taal echt machtig zijn. Maar apothekers, daar zijn er heel veel van. In België is de apothekersdichtheid per inwoner vijf (!) keer zo hoog als in Nederland. Mijn recept, voor een doosje steviger pijnstillers, was in het Nederlands gesteld. Kan de apotheker daarmee uit de voeten? Jazekerwel! Hij print een gepersonaliseerde sticker voor op het doosje pillen, speciaal voor digitale Menno, automatisch vertaald, in het Frans! Het recept, in begrijpelijk Nederlands verdwijnt in het archief van de apotheker. Zoals gezegd, de Brusselse taalstrijd is verloren!