Trop is teveel

Een zonnige zondagmiddag nodigt uit tot een wandelingetje door Brussel. Ik liep naar de gemeentelijke begraafplaats van de stad. Een uitgestrekt park, 82 voetbalvelden groot. Aangelegd in 1877 in het toen nog landelijke Evere. Nu ligt het ingeklemd tussen Brusselse buitenwijken. Het werd geopend door burgemeester Anspach. Twee jaar later lag ie er zelf ook. En hij ligt er mooi, in een robuuste sarcofaag van blauwe steen. Op een mooi centraal plekje natuurlijk.



Een begraafplaats nieuwe stijl was het destijds. Stijlvol en ruim opgezet. Het mocht allemaal ook wat kosten. Een landschapspark, met prachtige platanen, linden, treurwilgen en hoge cipressen. Zoveel aandacht besteden ze tegenwoordig niet meer aan de aanleg van een kerkhof. En ook de graven zelf zijn tegenwoordig maar simpel. Dat geldt ook voor de laatste rustplaats van Paul Vanden Boeynants. De schatrijke slager en spraakmakend politicus ligt er in een familiegraf. Hij was twee keer Premier van België. Vijf keer minister van defensie. 36 jaar kamerlid. 42 jaar raadslid. Werd in de jaren negentig een maand lang gegijzeld door een stel zware jongens die op zijn geld uit waren. Dol op media aandacht was ie. Nu ligt ie onder een haag, aan de rand van het park, toch een beetje weggemoffeld, een premier onwaardig. 'Trop is teveel, en teveel is trop' was zijn verweer op kritische vragen. Misschien zei ie 't ook toen er een grafsteen moest worden uitgekozen.

Voorbij de midlifecrisis

In België is de loonbelasting voor de werknemer hoog. Maar het is de werkgever toegestaan het personeel belastingvrije douceurtjes toe te stoppen. Een belastingvrije tegemoetkoming in de arbeidskosten, riante woon-werk vergoeding, lunchbonnen en ecocheques. Ik kocht met die cheques al eens een nieuwe energiezuinige koelkast en een grasmaaier. Maar de bestedingsmogelijkheden zijn beperkt. En deze zomer loopt de houdbaarheid van een stapel van die cheques af. Waar snel effe €250 aan uitgeven? Mijn midlifecrisis bood uitkomst. Ik had een plotselinge doch vurige wens een racefiets aan te schaffen. Flink aan mijn aftakelende lichaam werken in zo'n strak pakkie. Daar mag je die cheques ook voor gebruiken. Tijd om me in die handel te verdiepen heb ik eigenlijk niet. Ik ben bijna elk weekend op pad. Deze week naar Zeist. Vrijdag met de trein naar Keulen. Eind van de maand naar Parijs. En toen las ik dat je die cheques ook aan treinkaartjes kan besteden. Geen nood meer aan een racefiets. Midlifecrisis voorbij.

Seizoensopening

Ik ga bijna dagelijks te voet van en naar kantoor. Dat wandelingetje duurt een half uurtje en leidt me door een park. Een open plek in dat park wordt ’s zomers omgetoverd tot een aangenaam terras. Vanavond was het voor het eerst dit jaar open. Eigenlijk was het helemaal geen terrasweer. Maar ik bestelde er toch een glas bier, om de seizoensopening te vieren. Er zaten verrassend veel andere Brusselaars die er net zo over gedacht moeten hebben als ik. Wat is het fijn om onderweg naar huis in je eigen park op een terras de krant te lezen en een glas te drinken, zelfs als het daar eigenlijk nog te koud en te winderig voor is.