Wennen...

Ik moest deze week wennen. Na twee weken luieren op Caraïbische stranden, is werken in een kantoor toch weer effe anders. De foto is gemaakt tijdens een papierschuifsessie, nog voor mijn vakantie.

Ik adviseerde mijn bazen voor mijn vertrek strategie A te volgen. Terug van vakantie lijken de hoge heren toch de voorkeur te geven aan een tegenovergestelde strategie B. Zelfs een loyaal ambtenaar moet ook aan die situatie even wennen.

Het is hier nog steeds dagelijks dertig graden, maar Guyana raakt in kerststemming. Dat is even wennen. Zo is bijvoorbeeld het Oostenrijks consulaat inmiddels voorzien van kerstverlichting en dito takken.

In Guyana is de 'Anschluss' uit 1938 nog eens dunnetjes overgedaan. Oostenrijk en Duitsland delen hier sinds kort de honorair consul. De consul is mijn benedenbuurman. Ik moet nog een beetje wennen aan het eng grote logo aan mijn tuinhek. (De consul is overigens niet van plan om ook de consulaire taken van Tsjechië, Polen en Litouwen en de rest van het Reich op zich te nemen. Hij heeft zijn zinnen vooralsnog gezet op het Vaticaan...).

Gelukzaligheid wint!

Vijf werkdagen na mijn vakantie in de Rupununi, is vanavond weer een vakantie begonnen. Morgen is ons kantoor dicht. We vieren Deepavali, het Hindoe-feest van de lichtjes. We vieren de overwinning van de gelukzaligheid op de onwetendheid. En zo voelt het ook, al zou die gelukzaligheid ook door het begin van mijn vakantie kunnen komen. Ik weet het niet precies... De festiviteiten begonnen vanavond met een optocht van verlichte wagens. Morgen schijnen we veel zoetigheid te moeten eten. Gaan we doen, in Port of Spain, Trinidad and Tobago. Shubh Divali! Zalig lichtjesfeest!


Optocht langs de Seawall. Volgens mij waren alle Guyanezen er. Druk!

Reisleider

Een dikke week was ik reisleider. Twee Haagse vrienden heb ik Guyana laten zien. En toen ze weer waren vertrokken, was ik helemaal op. OK, we hebben ook rum gedronken, en ik ging niet direct na Sesamstraat naar bed, maar tjonge jonge, wat is reisleider een zwaar beroep. Nu kwamen die jongens natuurlijk niet voor zo maar een prutvakantie naar mijn nieuwe thuisland. De ervaren reiziger laat zich niet met enkel een speeltuin en een biertje vermaken. Die moet worden geëntertaind. En dus draaide ik een druk programma ineen. Met een binnenlandse vliegtrip naar een spectaculaire waterval, een paar boottochtjes, wandelingen over hangbruggen door het dak van het regenwoud, ontmoetingen met indianen, de ochelot en de cock of the rock (dat laatste beest, een lelijk oranje vogeltje, troffen we helaas niet aan op de afgesproken plaats). En om de heren volledig tevreden te stellen brachten we ook nog een bezoek aan het parlement van Guyana, een rumfabriek en Fort Island, waar de overblijfselen van Fort Zeelandia zijn te bezichtigen (mijn vaste bloglezer kennen het). De heren waren tevreden over het programma, en dus was ik het ook. Maar tjonge jonge, het was weer hardship.

Fotografie en reisleiderschap zijn erg slecht te combineren. De foto-oogst was dan ook bedenkelijk laag. Dit mengsel wordt verder verwerkt tot rum.