Verboden te zwemmen

Zo dicht bij Nederland, en toch is alles zo anders in België. De zwartepietendiscussie bijvoorbeeld, is in zijn geheel aan dit land voorbij gegaan. Beetje vreemd. Want ook bij onze zuiderburen wordt het feest van de goedheiligman uitbundig gevierd. Misschien is het allemaal te triviaal voor de Belgen. Misschien bestaan er hier grotere problemen, die eerst om een oplossing schreeuwen, voordat we ons over de pieten buigen. Racisme uit zich in dit land in veel serieuzere vorm. Afgelopen weekend was ik in het mondaine Knokke, de stad aan zee voor de rijke Belgen, waar je garnalenkroketjes kan eten, voor 34 euro. Mensen van allochtone afkomst, laat staan zwarte pieten, heb ik er niet gezien. Enkel rijke blanke Belgen, met BMW X6 Monster Trucks, Louis Vuitton tassen, en met baby’s in Ralph Lauren rompertjes zag ik aan de boulevard. Nu was het er het weer ook niet naar, maar zwarte mensen mogen aan het strand van Knokke de zee niet in, zo lees ik af aan het bord tussen boulevard en strand. Er staat een zwarte man op het bord, onbeholpen zwemmend, met één arm vreemd in de lucht gestoken. Er staat een dikke rode streep door, en een net zo dikke B boven. Een dergelijk verbod is toch nog even van een andere categorie dan het in stand houden van dat uiteindelijk toch tamelijk onschuldig bedoelde zwartepietenfeestje. Het is wellicht daarom dat de VN-mevrouw uit Jamaica meneer Di Rupo niet heeft opgeroepen de pakjesavond in de ban te doen. De prioriteiten liggen hier net even anders.




Geen zwarte mensen in de Belgische zee

 

Liedekerke

Ik was vandaag in het Belgische Liedekerke. Daar liet ik mij inspireren tot het schrijven van een verhaaltje over ontwikkelingen in de Nederlandse gezondheidszorg. U kunt dat verhaaltje hier vinden.

Vanochtend bezocht ik een begrafenis. Een oude moeder van een goede vriend overleed afgelopen week. De familie had veel goede woorden over voor het personeel in het rusthuis waar moeder het afgelopen jaar heeft gewoond. Het personeel was professioneel, bekwaam, betrokken en warm. Bea, Tineke en Ans, bedankt! Mensen in de zorg worden door iedereen gewaardeerd. Mensen aan het bed tenminste. Die werken hard, voor een karig salaris, zo is over het algemeen de gedachte. Aan de inspanningen van de directeur van het rusthuis werd vanochtend geen specifieke aandacht besteed.

De komende weken zullen vast ook enkele bewoners van de Humanitas rusthuizen na een mooi en lang leven ter aarde worden besteld. Ook tijdens hun uitvaart zal het goede werk van de verzorgers worden geprezen. Ik denk dat meneer Nicodem, de interimbestuurder van Humanitas, in de afscheidspraatjes niet zal worden genoemd. En daar is wat voor te zeggen. De man liet zich een schunnig hoge vergoeding uitbetalen.

Het was zelfs staatssecretaris Van Rijn, de gewezen PGGM grootverdiener, tegen het zere been. Hij wil opheldering. Er zullen hem rekensommetjes worden gepresenteerd, om te laten zien dat het allemaal wel meevalt met het salaris van de consultant. Met de rekensom die de crisismanager door de Volkskrant liet optekenen is alles wat mij betreft eigenlijk al wel voldoende opgehelderd. “Zoals u hier kunt zien, hebben wij sinds mijn komst al voor 1 miljoen aan overbodige kosten kunnen wegsnijden. Ik ben mijn tarief dus nu al ruimschoots waard.”

Het deed me denken aan de soap Camping POWNED, waarin families in grote financiële zorgen samen op vakantie gaan en op de camping door de presentator aan de tand worden gevoeld over hoe ze uit de ellende denken te komen. Een driedubbel failliet echtpaar in de schuldsanering maakt net zulke rekensommen als heer Nicodem. Alhoewel ze maar 60 euro per week te besteden hebben, is er toch financiële ruimte voor een au pair. 'We zijn gestopt met roken. En dat kostte veel meer dan een au pair'.  Ik hoop dat de staatssecretaris geen genoegen neemt met dergelijke rekensommen.

Zand tussen mijn tenen

Als werkloze met aanspraak op een EU-uitkering, moet ik maandelijks stempelen bij het UWV in Den Haag. Dat is een tamelijk onzinnige bureaucratische handeling, maar mij hoor je voorlopig niet klagen. Ik heb mijn geld nog nooit zo makkelijk 'verdiend'. Ik stond vanochtend laat op, at mijn muesli en las mijn krantje en fietste toen door de zon en een heerlijk verkoelend briesje naar het UWV werkbedrijf, op een industrieterrein, net buiten de stad.

Toen ik afgelopen maand mijn stempeltje kwam halen, vertelde ik mijn werkcoach, een man met flitsende bril en een Jules Deelder sikje, dat ik met ingang van 1 september weer aan de slag zou gaan. Dat is onzeker geworden. Een afdelingshoofd wil me graag aannemen, maar de afdeling personeelszaken wacht al zeven weken met het geven van een akkoord. Ik vertelde het mijn werkcoach. "Prima joh, we zien het wel."

Vanochtend las ik in de Volkskrant een alarmerend bericht over flexibele arbeid. "Eens flexwerker, altijd flexwerker" stond er boven het artikel over een onderzoek uitgevoerd door SEO in opdracht van SZW. Ik liet de man met de flitsende bril de kop van het artikel zien.

Het gaat niet goed met de flexwerker. Hij krijgt steeds minder snel een vast contract. Wat zal dat wel niet voor werklozen betekenen, vroeg ik mij meteen af. "Tja, in deze dagen is de kans dat je zand tussen je tenen krijgt als je op Scheveningen over het strand loopt groter dan het vinden van een vaste baan" zei de man met het Deelder sikje luchtigjes.

Flexwerk heeft bij mij niet een al te positief beeld. Slechter betaald. Zwakke sociale zekerheid en matige pensioenopbouw. Bovendien constante onzekerheid. Heb ik volgende maand nog werk? Dat beeld stelt SEO een beetje bij. Slechter betaald worden flexwerkers nauwelijks. Maar ze doen vaker een beroep op sociale zekerheid. Mijn coach ziet desondanks vooral voordelen. "Ik wens iedereen een flexbaan toe" zegt ie. Met dit weer wil ik niet op kantoor zitten. "Dan wil ik flexibel zijn en cappuccino's drinken op het strand. Ik zit verderrie al 32 in dit kantoor". Ik vond het een wat ongenuanceerde opmerking, maar ik besloot meteen op mijn fiets te springen richting strand. "Geniet dr van", zei mijn coach. "Tot over een maand."